Ωσάν το έρημο δεντρί
που ‘που ναι στα όρη απάνω
μ’ αρέσει να ‘μαι αμοναχός
με τσι πολλούς δεν κάνω
Κι άμας ο κόσμος σκοτεινιά
γεμίζει να γυρίζω
Χαΐνης και τση χαραυγής
αχ
τσ’ελπίδες να σκορπίζω